Bıçqıçı sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünə xüsusi yer tutan, əsasən də kənd həyatına, əl əməyinə bağlı bir termindir. Sadəcə "bıçqı ilə ağac və s. kəsən adam" kimi tərifdən daha geniş mənaya malikdir. Bu, sadəcə bir peşə adı deyil, həm də müəyyən bacarıq, dəqiqlik və fiziki güc tələb edən bir sənətdir.
Bir biçqıçı, ağacın təbii quruluşunu, liflərin istiqamətini dəqiqliklə bilməli, əlinin dəqiqliyi ilə bıçağı istənilən formada yönəldə bilməlidir. O, yalnız ağac kəsmir, həm də onun gözəllik və istifadəliliyinə xidmət edən forma verir. Bıçqı ilə şaxələri təmizləməkdən tutmuş, incə oyma işlərinə qədər müxtəlif səviyyəli bacarıq tələb edən işləri yerinə yetirə bilir. Bu peşənin ustaları, əl işlərində özünəməxsus incəlik və zəriflik nümayiş etdirərək, sadə ağac parçasını sənət əsərinə çevirə bilirlər.
Mişarçılıqla müqayisədə biçqıçı daha çox dəqiqlik və incəlik tələb edən işlərlə məşğul olur. Mişar daha çox kütləvi işlər üçün istifadə olunarkən, biçqı daha incə və dəqiq işləməyə imkan verir. Beləliklə, biçqıçı sadəcə bir fəhlə deyil, öz sənətinin ustası, əl işlərinin sənətkarıdır.
Tarix boyu biçqıçılar əsasən meşə təsərrüfatında, mebel istehsalında, bəzək əşyalarının hazırlanmasında çalışmışlar. Bu gün isə biçqıçıların fəaliyyət sahəsi genişlənib. Onlar həmən zamanda bağçılıqda, landşaft dizaynında və s. sahələrdə də çalışırlar. Ənənəvi üsulları müasir texnologiyalar ilə birləşdirərək, sənətlərini inkişaf etdirir və yeni imkanlar yaradırlar.