Bərhəyat (fars. bər və ər. həyat) sifəti "diri", "yaşayan" mənalarını ifadə edir. Lüğətlərdə sadəcə "diri, yaşayan" kimi qısa şəkildə izah olunsa da, bərhəyat sözünün daha zəngin bir kontekstdə dəyərləndirilməsi mümkündür. Bu söz sadəcə bioloji həyatın varlığını deyil, həm də canlılığın, fəallığın, təravətin və ruhun canlanması hissini əks etdirir. "Diri" sözü ilə müqayisədə "bərhəyat" daha poetik və ifadəli bir dil vasitəsidir.
"Bərhəyat olmaq" ifadəsi sadəcə "sağ olmaq", "yaşamaq" mənalarından daha geniş bir məna daşıyır. Bu, həyatın tamlığı, dolğunluğu, qüvvəti və davamlılığının ifadəsidir. Bərhəyat olmaq, sadəcə nəfəs almaq deyil, həyatın hər anını tam yaşamaq, fəal olmaq, həyata enerji və coşqu ilə yanaşmaq deməkdir. Bu mənada, "bərhəyat olmaq" həyatın qədrini bilmək, onun hər anından zövq almaq və ona fəal şəkildə qatılmaq kimi də izah oluna bilər.
Misal olaraq verilən "Cahanda bərhəyat olduqca bitməz təbi-fəyyazım" misrasında bərhəyat sözü, təbiətin əbədi və tükənməz vericiliyinin canlılıqla, fəallıqla bağlı olduğunu vurğulayır. Təbiət bərhəyat olduğu müddətcə, həyatın davamlılığı və bolluğu təmin olunur. Beləliklə, "bərhəyat" sadəcə bir sifət olaraq deyil, həm də həyatın özünün canlılığı və davamlılığının simvolu kimi də başa düşülür.