Bələkbağı sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında uşaqlarla bağlı ənənəvi həyat tərzinin bir parçasını əks etdirən maraqlı bir termindir. Lüğətlərdə sadəcə "uşağın bələyini bağlamağa məxsus bağ; qundaqbağı" kimi izah olunsa da, gerçəkdə bu sözün arxasında daha çox məna və duyğu gizlənir.
Bələkbağı, sadəcə bir parça parça deyil, əslində körpənin ilk geyiminin, ilk qorunmasının simvoludur. Ana qayğısının, himayəsinin, müdafiəsinin maddi təcəssümüdür. Hər bir bələkbağının özünəməxsus toxuması, rəngi, bəzəyi var idi ki, bu da uşağın gələcək taleyinə, sağlamlığına və xoşbəxtliyinə olan inancı əks etdirirdi. Bələkbağının düyünlənməsi, körpənin həyat yoluna uğurlu başlanğıc arzusunun ifadəsidir.
Qədim zamanlardan bəri, bələkbağının hazırlanması və bağlanması xüsusi bir mərasim kimi qəbul olunurdu. Ana, uşağını bələyə bükərək, onu pis gözə, xəstəliyə, bədbəxtliyə qarşı qorumaq istəyirdi. Bəzi bölgələrdə bələkbağının hazırlanmasında müəyyən sehrli rituallar da tətbiq olunurdu. Məsələn, bələkbağına müqəddəs hesab olunan bitkilərin qurumuş yarpaqları toxunurdu, və ya bələkbağının toxunması zamanı xüsusi dualar oxunurdu.
Beləliklə, bələkbağı sadə bir qundaqbağından daha çoxdur. O, ənənənin, mədəniyyətin, inancların və sevginin bir simvoludur. Bu sözün mənasını dərk etmək, Azərbaycan xalqının həyat tərzinə, adət-ənənələrinə daha dərindən nüfuz etməyə imkan verir. Bələkbağı, keçmiş nəsillərin bizə miras qoyduğu gözəl və əhəmiyyətli bir irsdir.