Bəladidə: Bu söz köhnə Azərbaycan dilində işlənən bir sifətdir və əsasən "bəla çəkmiş", "sınaqdan keçmiş" mənalarını ifadə edir. Ərəb dilindən "bəla" (bəla, müsibət) və Fars dilindən "didə" (görmüş, təcrübə etmiş) sözlərinin birləşməsindən yaranıb. Yəni, sözün kökündə bəla və müsibətlərlə üz-üzə qalma, onların təsirini öz üzərində yaşama və nəticədə təcrübə qazanma fikri durur.
Bəladidə olan insan sadəcə bəla görmüş deyil, bu bəla və müsibətlərdən dərs çıxarmış, onlardan güclənərək çıxmış, həyatın çətinliklərinə daha dözümlü və müdrik yanaşan biridir. Söz, insanın yalnız əziyyət çəkdiyini deyil, həm də bu əziyyətlərin ona qazandırdıqlarını - təcrübə, hikmət, dözümlülüyü vurgular. Bu baxımdan, "təcrübəli", "sınaqdan keçmiş", "müdrik" kimi sözlərlə sinonim sayıla bilər, ancaq "bəladidə" sözü bu mənaları daha qüvvətli, daha rəmzi bir şəkildə ifadə edir.
Bəladidə sözünün istifadəsi, ədəbiyyatda, xüsusilə də qədim əsərlərdə, qarşılaşdığımız çətinlikləri və onlardan çıxış yollarını və ya qarşılaşdığımız insanları daha təsirli şəkildə təsvir etməyə imkan verir. Məsələn, bir qəhrəmanın bəladidə olduğunu söyləməklə, onun keçdiyi çətinlikləri və qazandığı təcrübəni oxucuya daha yaxşı çatdırmaq olar.