Bəqiyyə (ərəbcədən) köhnəlmiş bir sözdür, lakin zəngin məna çalarlarına malikdir. Əsasən, bir şeyin tamamlanmamış, tamamından artıq qalan hissəsini, qalığını ifadə edir. Bu qalıq həm fiziki, həm də mənəvi bir şey ola bilər. Məsələn, bir yeməkdən sonra qalan qida hissəsi bəqiyyə adlandırıla bilər.
Lüğətlərdəki ikinci mənası daha metaforikdir: ard, geri, mabəd. Bu isə zaman və məkan anlayışlarıyla sıx bağlıdır. "Hadisənin bəqiyyəsi" deyərkən hadisədən sonrakı dövrü, hadisənin təsirini nəzərdə tutmaq olar. "Mabəd" mənası isə həm fiziki bir mabədin qalıqları, həm də müqəddəs bir şeyin qalan təsiri kimi izah edilə bilər. Misal üçün, bir əsərin bəqiyyəsi, onun əbədiyyətə uzanan təsiri kimi qəbul edilə bilər.
Üçüncü mənada isə bəqiyyə, məhv olmuş bir şeyin, bir hadisənin, bir dövrün qalmış izlərini, qalıqlarını, yəni tamamilə yox olmamış, əzəmətini və ya varlığını xatırladan hissələri bildirir. Bu mənada bəqiyyə, keçmişin kölgəsi kimi, yaddaşlarda və ya maddi aləmdə yaşayan xatirə parçaları kimi təsəvvür edilə bilər. Qədim bir şəhərin dağıntıları, əski bir sənət əsərinin parçaları bəqiyyəyə misal ola bilər.
Beləliklə, bəqiyyə sözünün mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişsə də, əsasında hər zaman bir tamın tamamlanmamış hissəsi, qalığı, ya da varlığının davamı kimi bir anlayış yatır. Bu zəngin məna spektrini nəzərə alaraq, bəqiyyə sözü, klassik ədəbiyyatımızda istifadə edilən zəngin ifadələrdən biri kimi qalır.