Bəxur (ər. بخور) sözü əslində ərəb dilindən gəlmiş olub, "buxurlanan", "ətir saçan" mənasını verir. Lakin Azərbaycan dilində bu söz daha çox müəyyən bir növ ətirli maddə, yəni dini mərasimlərdə, xüsusilə də İslam dinində, Allah'a yaxınlaşma, müqəddəsliyi simvolizə etmək üçün yandırılan ətirli qatran və ya ağac qırıntıları kimi başa düşülür.
Bəxurun tərkibi müxtəlif ola bilər. Ənənəvi bəxur reseptləri müxtəlif ətirli otlar, ədviyyatlar, qatranlar, ağac qabıqları və ətirli yağların qarışığından ibarətdir. Bu qarışığın dəqiq tərkibi, həmçinin bəxurun rəngi və ətri coğrafiyadan və hətta fərdi hazırlayıcının ənənələrindən asılı olaraq dəyişə bilər. Məsələn, bəzi bəxur növlərində sandal ağacı, ətirli qatranlar (məsələn, benzoin, mirra), ədviyyatlar (məsələn, darçın, qərənfil) və digər bitki mənşəli maddələr istifadə olunur.
Bəxurun yandırılması yalnız dini mərasimlərlə məhdudlaşmır. Əvvəllər, evlərin və ya paltarların təmizlənməsi, xoş ətir yayılması üçün də bəxurdan istifadə olunurdu. Bu gün isə bəxur həm dini mərasimlərdə, həm də terapevtik məqsədlərlə (aromaterapiya kimi), həmçinin sadəcə xoş ətir yaratmaq üçün istifadə olunur. Bəxurun müəyyən ətri və tüstüsünün rahatlaşdırıcı və sakitləşdirici təsiri olduğu düşünülür.
Qısacası, "bəxur" sözü sadəcə "buxurlanan" mənasından daha çox şey ifadə edir. O, tarixi və mədəni əhəmiyyətə malik olan, müxtəlif mədəniyyətlərdə dini və dünyəvi məqsədlərlə istifadə olunan ətirli bir maddədir. Onun ətri, insanlara ruhani sülh, təmizlik və rahatlıq hissi bəxş edir.