Bəxşayiş (fars. bəxşiş-dən) sözü, əsasən, səxavət, mərəmət və bağışlama hisslərindən irəli gələrək kiməsə bir şeyin pulsuz verilməsi, hədiyyə edilməsi, bağışlanması mənasını daşıyır. Sadəcə maddi nemətlərin verilməsini deyil, həm də ruhani dəyərlərin, məsələn, əfv və bağışlamanın ifadəsini əhatə edir.
Bəxşayiş həm fərdi, həm də ictimai səviyyədə böyük əhəmiyyət kəsb edir. Fərdlər arasındakı münasibətlərdə bəxşayiş qarşılıqlı hörmət, etimad və sevgi əlaqələrini möhkəmləndirir. İctimai həyatda isə bəxşayiş xeyriyyəçilik, humanitar yardım və sosial ədalət kimi mühüm dəyərlərin təməlini təşkil edir. Bəxşayişin ən ali təzahürü öz həyatını başqalarının xeyrinə qurban vermək, yaxud da böyük çətinliklər qarşısında öz mənfəətindən imtina etmək şəklində özünü göstərir.
Nəcəf bəy Vəzirovun “İnsaniyyətin mizanı səxavətdir, bəxşayişdir” sözləri bəxşayişin insanlıq dəyərlərinin əsasını təşkil etdiyini və insanın əxlaqi kamilliyinin ən mühüm göstəricilərindən biri olduğunu vurğulayır. Molla Nəsrəddin jurnalındakı misal da bəxşayişin maddi (dinar-dinar) və mənəvi (haqq-hesab) cəhətlərini əks etdirir, bəxşayişin tam və sözsüz olmasını ifadə edir ("tümən-tümən"). Beləliklə, bəxşayiş sadəcə bir hərəkət deyil, həm də dərin mənəvi prinsipləri əks etdirən bir anlayışdır.