Bədiman sözü farsca "bəd" (pis, yaman) və ərəbcə "iman" (iman, inam) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. Lüğətlərdə əsasən "kafir, imansız, məzhəbsiz" kimi tərcümə olunsa da, bu tərif sözün bütün mənasını əhatə etmir. Əslində, bədiman sadəcə imansızlıq mənasını deyil, daha geniş olaraq, dinə, əxlaqa və ümumi qəbul edilmiş normalara zidd hərəkətlər edən, pis əməllər törədən, əxlaqsız insanı ifadə edir.
Sözün kökünə nəzər salsaq, "pis imanlı" mənası ortaya çıxır. Bu, sadəcə "imanı olmayan" deyil, daha çox "imanı pozulmuş", "imanı pis istiqamətə yönəlmiş" deməkdir. Yəni, bədiman sadəcə dini inanclara sahib olmayan şəxs deyil, həmçinin əxlaqsız, pis əməllər törədən, cəmiyyətə zərər verən kimsədir. Bu baxımdan, sözün mənası "kafir" sözündən daha geniş və çoxşaxəlidir. "Kafir" daha çox dini mənaya malik ikən, "bədiman" sosial və əxlaqi tərəfləri də özündə ehtiva edir.
Misal olaraq verilən "Kafirə bax, gör nə bədimandı bu! Dur qaçaq, oğlum, başayaq qandı bu!" cümləsində "bədiman" sözü, sadəcə imansızlığa deyil, eyni zamanda qanunsuz, qaçqın, pis əməllər törədən bir insana işarə edir. Sözün bu kontekstdəki işlənməsi onun mənasının dərinliyini və çoxcəhətliyini göstərir.
Beləliklə, "bədiman" sözü, sadə bir tərifə sığmayan, zəngin məna yükü daşıyan bir söz olaraq, yalnız "kafir" və ya "imansız" kimi tərcümə olunmaqdan daha çox, kontekstə uyğun olaraq "pis əməllər törədən, əxlaqsız, cəmiyyətə zərər verən, imanı pozulmuş və ya pis istiqamətə yönəlmiş insan" kimi tərif edilməlidir.