Bədəxlaq (fars. bəd və ər. əxlaq sözlərindən) sifəti əxlaqsızlığı, pis xasiyyəti və tünd xarakteri əhatə edən geniş bir məna kəsb edir. Sadəcə "əxlaqsız" deməkdən daha çox, bu söz insanın daxili aləminin, davranışlarının və münasibətlərinin mənfi tərəflərini vurğulayır.
Birinci mənası, yəni "əxlaqı pis, əxlaqı pozğun, əxlaqsız" olmasının ardında yalnız etik qaydaları pozmaq deyil, həm də əxlaqi prinsiplərin tamamilə yoxluğu, vicdan əzabı çəkməmək, öz hərəkətlərinin nəticələrinə biganəlik kimi dərin mənəvi boşluq yatır. Bu, sadəcə bir-iki yanlış addım deyil, həyat tərzinin, dünyagörüşünün təzahürüdür.
İkinci mənası olan "pis xasiyyətli, tünd xasiyyətli" isə bədəxlaq insanın xarici təzahürlərini, digərləri ilə qarşılıqlı əlaqələrini əks etdirir. Bu, qıcıqlanma, əsəbilik, kobudluq, kinlilik, hətta aqressivlik kimi xüsusiyyətlərlə müşayiət oluna bilər. Bədəxlaq şəxs ətrafındakılarla münasibətdə xoşagəlməz, çətin və narahat olur.
Beləliklə, "bədəxlaq" sözü sadəcə bir etiket deyil, insanın mənəvi və psixoloji portretini tam əks etdirən, onun daxili dünyasının və davranışlarının mənfi cəhətlərini birləşdirən şəxsiyyətin mürəkkəb bir təsviridir. Bu sözün kökləri dərin tarixi və mədəni kontekstə malikdir və insanların mənəvi keyfiyyətlərinə verilən əhəmiyyəti vurğulayır.