Bədbu (fars mənşəli) sifəti, əsasən, pis iyli, xoşagəlməz qoxulu deməkdir. Lüğətlərdə sadəcə "pisqoxulu" kimi tərcümə olunsa da, bədbu daha çox çürümə, xəstəlik və ya pis nəsə ilə əlaqəli xoşagəlməz, tükürpədici bir qoxunu ifadə edir. Bu, sadəcə burun üçün narahatlıq deyil, daha çox mədəniyyətimizdə pislik, xəstəlik və ya təhlükə ilə assosiasiya olunmuş bir qoxudur.
Misal olaraq, zəqqum ağacının təsvirində bədbu sözünün işlənməsi maraqlıdır. Zəqqum, cəhənnəm ağacı olaraq bilinir və Quran ayələrində də adı çəkilir. Burada bədbu meyvələri, yalnız pis qoxuları ilə deyil, eyni zamanda onların görünüşü və əlaqələndirildiyi şərin simvolu olması ilə də xarakterizə olunur. Yəni, bədbu sözü sadəcə qoxunu deyil, qoxunun arxasında gizlənən pisliyi, təhlükəni və dəhşəti də ehtiva edir.
Beləliklə, bədbu sözü, "pis qoxulu" tərcüməsindən daha dərin və obrazlı bir mənaya malikdir. O, çürümə, xəstəlik, ölüm və şər kimi negativ konsepsiyalarla əlaqələndirilir və ədəbiyyatda, xüsusilə məcazi mənada, qorxu, dəhşət və təhlükəni ifadə etmək üçün istifadə oluna bilər.
Qeyd edək ki, bədbu sözünün istifadəsi müasir Azərbaycan dilində daha az rast gəlinir. Lakin, ədəbiyyatda və xalq yaradıcılığında tarixi kökləri ilə maraqlı bir leksik vahid olaraq qalır.