Babət (fars mənşəli) sözü köhnə Azərbaycan dilində bir neçə məna daşıyırdı. Ən geniş mənası "vəziyyət, hal, keyfiyyət, təhər" kimi izah edilə bilər. Bu, şeylərin və ya hadisələrin mövcudluq formasını, xarakterini və ya durumunu ifadə edən ümumi bir termindir. Müasir dilin təkmilləşməsi ilə bu sözün daha spesifik mənaları digər sözlərlə əvəz olunsa da, onun poetik və ya ədəbi mətnlərdə istifadəsi hələ də dilə xüsusi bir zəriflik qatır.
Misal olaraq, gətirilən şeir parçasında "Zülf bir yana düşər, gərdən bir yana; Özün bilməz, bir özgə babət olur" misrasında "babət" sözü şəxsin özündən asılı olmayan, xarici amillərin təsiri ilə dəyişən bir vəziyyəti, bir halı ifadə edir. Şair bu misrada sənin özünün bilmədən başqa bir hal, başqa bir vəziyyətə düşməsini ifadə edir. Bu, insanın həyatında nəzarət edə bilmədiyi hadisələrə məruz qalmasını və bu hadisələrin onun keyfiyyətini, halını necə dəyişdirdiyini əks etdirir.
Daha geniş mənada "babət" bir hadisənin, vəziyyətin və ya şəxsin əsas xüsusiyyətini, mahiyyətini ifadə edə bilər. Məsələn, "məsələnin babəti budur ki..." deyərkən məsələnin əsas məqamını, ən vacib tərəfini vurğulamaq istəyirik. Beləliklə, "babət" sözü sadəcə bir vəziyyəti deyil, həm də onun mahiyyətini, mahiyyətinin əhəmiyyətli tərəfini ifadə edə bilir.
Qeyd etmək lazımdır ki, "babət" sözü müasir Azərbaycan dilində nadir hallarda işlənsə də, klassik ədəbiyyat əsərlərini anlamaq üçün onun mənasını bilmək vacibdir. Bu sözün tarixi kontekstdə anlaşılması, ədəbiyyatımızın zənginliyini və ifadə imkanlarını daha dərindən dərk etməyə imkan verir.