Tapdaq
Mənası: Kərəntinin, bıçağın ağzını tapdayıb itiləmək üçün yerə çalınan xüsusi dəmirdir. Metal və ya taxtadan hazırlanmış, kəsici alətlərin (kərənt, bıçaq və s.) itirilməsi üçün istifadə olunan səth. Adətən, səthi kobud və ya dişli olur ki, kəsici alətin kənarı üzərində daha yaxşı təsir göstərsin.
Mənbəyi: "Tapdaq" sözü "tapdamaq" feili zəminində yaranmışdır. "Tapdamaq" mənası "sürtərək itiləmək, dəmirə vurub itiləmək" kimi izah edilə bilər. Beləliklə, "tapdaq" sözü "tapdamaq" hərəkətinin aparıldığı vasitəni ifadə edir. Sözün kökü türk dillərində geniş yayılmış "tap-" (vurmaq, çalmaq) fel kökünə dayanır və "dağ" (daş, sərt şey) ilə birləşərək, kəsici alətləri itiləmək üçün istifadə olunan xüsusi dəmirin adını əmələ gətirir. Bu etimoloji mənşəyini nəzərə alaraq, sözün kökü qədim türkcə və ya proto-türk dillərinə gedib çıxır.