Şara
Mənası: Qərb dialektlərində suyun sahədən çıxıb ətrafı basmasına şuara deyirlər. Sözün əsli şostən (yumaq) məsdərinin qrammatik əsası olan şur kəlməsi ilə bağlıdır və genişlənmə yolu ilə “şura” formasını almış, sonradan isə “şara” formasına çevrilmişdir. Suyun ətrafı basması, yayılması mənasını ifadə edir. Bu mənada, “şara” sözü, suyun təbii axını və yayılması nəticəsində əmələ gələn bir hadisəni təsvir edir.
Mənbəyi: Sözün etimologiyası türk dillərindəki "şur" (su, nəm) kökünə dayanır. "Şostən" (yumaq) felindən törəmə olduğu düşünülür və suyun ətrafa yayılması, basması ilə əlaqəli bir məna daşıyır. Qərb dialektlərindəki "şuara" forması da bu kökdən törəmişdir və zamanla fonetik dəyişikliklər nəticəsində "şara" formasına çevrilmişdir. Bu, dialektal bir söz olduğundan yazılı mənbələrdə az rast gəlinir.