Soncuq
Mənası: Dilçilik terminidir. Sözün sonunda yerləşən və sözün qrammatik formasını, mənasını və ya funksiyasını dəyişən əlavələrə deyilir. Məsələn, "evlər", "gedirəm", "yazdıq" sözlərində "-lər", "-irəm", "-dıq" hissələri soncuqlardır. Həmçinin, felin zaman, şəxs və say kimi qrammatik kateqoriyalarını bildirən əlavələr də soncuq hesab olunur.
Mənbəyi: Dilimizdə müstəqil "sonc" sözü mövcud deyil. "Soncuq" sözü "sancmaq" kəlməsinin təhrif olunmuş formasıdır. "Sancmaq" felinin mənası "bir şeyə bərkidilmək, əlavə olunmaq" deməkdir. "Soncuqlamaq" forması və zaman keçdikcə bu söz "soncuq" formasına dönüşmüşdür. Yəni, əvvəlcə bir şeyin başqa bir şeyə "sancılması" mənasından çıxış edərək, dilçiliyə bu terminin qəbul edilməsi ilə bağlıdır. Bu etimoloji əlaqə sözün kökünün mənası ilə soncuqların sözə əlavə olunması arasında metaforik bir oxşarlığa əsaslanır.